گزارش سبلان ما از غرش «الله‌اکبرها» در کارزار آمادگی؛

اینجا خط مقدم یاران میدان است

اینجا صدای عقربه‌ها با طنین «الله‌اکبر» گره‌خورده است؛ جایی که زیر یک دقیقه، لوله تفنگ باز و بسته می‌شود، مصدوم از دل بحران بیرون کشیده می‌شود و دوربین‌ها چنان شلیک می‌کنند که ماشین جنگ روانی دشمن زمین‌گیر شود.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «سیفار» به نقل از «سبلان ما»، صدای زنگ آغاز رقابت، نه با سوت یا هیاهوی معمول مسابقات، بلکه با طنین یکپارچه و لرزاننده «الله‌اکبر» در فضا می‌پیچد. این‌جا خبری از هیاهوهای پوچ و تشویق‌های تشریفاتی نیست؛ قرار نانوشته اما مؤکد تماشاگران این است: هر حرکت درست، هر اوج‌گیری سرعت و هر گام استوار، با ذکر نام خدا تشویق می‌شود. دیوارهای سن برگزاری از حرارت نفس‌ها و تکبیرهایی که از اعماق جان برمی‌آید، گویی به لرزه درآمده‌اند. چشم‌ها به میدان دوخته شده؛ به دنیایی سراسر آدرنالین، غرق در رجزخوانی‌های غرورآفرین، نفس‌نفس‌زدن‌های شجاعانه و نگاه‌های باصلابتی که خبر از روحیه‌ای شکست‌ناپذیر می‌دهند.

نبض در یک دقیقه؛ تقابل ثانیه‌ها و قطعات فلزی

در نقطه آغاز رقابت‌های مهارتی، سکوت غلیظی حکم‌فرما می‌شود که فقط با صدای فلز شکسته می‌شود؛ ایستگاه «اسلحه شناسی و باز و بست سلاح»؛ داور کورنومتر را می‌زند؛ عقربه‌ها مثل نبض شرکت‌کنندگان سریع می‌زنند. دست‌ها با مهارتی مثال‌زدنی و چشم‌بسته روی قطعات حرکت می‌کنند؛ فنر، سنبه، روپوش، گلنگدن... قطعات در کسری از ثانیه جدا می‌شوند و دوباره با ترتیبی بی‌نقص سر جای خود چفت می‌گردند. تماشاگران نفس در سینه حبس کرده‌اند. داور کرنومتر به دست و با چشمانی ریزبین، زمان را ثبت می‌کند: «زیر یک دقیقه!» طنین دوباره «الله‌اکبر» از سکوها بلند می‌شود. این فقط یک آزمون فنی نیست؛ ترجمان تسلط روانی در اوج اضطراب است؛ همان چیزی که در صحنه واقعی نبرد، مرز میان پیروزی و غافلگیری است.

آزمون ایثار در دل بحران؛ رفیق جا نمی‌ماند

چند دقیقه بعد، اینجا در میدان بیعت اردبیل میدان شبیه‌سازی بحران است؛ آوار فرضی، دود، فریاد و پیکر مصدومی که باید در کمترین زمان ممکن از مهلکه خارج شود. این بخش از مسابقه، تماشاگر را به تحسین وامی‌داد. داوران با چک‌لیست‌های سخت‌گیرانه ایستاده‌اند؛ شاخص‌هایی چون «سرعت واکنش»، «مهار خونریزی فرضی»، «حفظ خونسردی» و از همه مهم‌تر اصول صحیح انتقال مصدوم بدون تحمیل آسیب بیشتر.
یکی از داوران مسابقه در حالی که برگه ارزیابی را ورق می‌زند، می‌گوید: شاخص‌های ما استاندارد است، اما چیزی که نمره ندارد و در فرم‌ها نمی‌گنجد، غیرت و تعهد بچه‌ها در نجات همرزم است. در جنگ واقعی، مصدوم تنها یک مجروح نیست، برادر و هم‌سنگر توست. جوانان دوشادوش هم، زیر بار فشار بدنی و وزن برانکارد، خاک را می‌شکافند تا ثابت کنند رسم دفاع، تنها شلیک کردن نیست؛ ایثار و دستگیری در سخت‌ترین شرایط هم اصل کارزار است.

 

جبهه موازی؛ دوربینی که به اندازه اسلحه شلیک می‌کند!

اما میدان یار فقط در زمینِ خاک و باروت خلاصه نمی‌شود؛ درست چند گام جلوتر از خط بازوبست سلاح، خط مقدم دیگری برپاست؛ «سنگر رسانه و روایت».
دوربین‌ها، گوشی‌های همراه و پایه‌ها با همان سرعتِ مسلح‌کردن کلاشنیکف جابه‌جا می‌شوند. این‌جا تیمی از جوانان، با چشمانی تیزبین و تسلط بر لنز و زاویه، تمام صحنه‌ها را شکار می‌کنند. از قطره‌های عرقی که روی پیشانی همرزمشان می‌نشیند تا لحظه پرواز خاک زیر پای بچه‌ها در مانور نجات؛ همه‌چیز در ثانیه‌ها ضبط، تدوین و تبدیل به کلیپ‌های میخکوب‌کننده می‌شود.
داور بخش رسانه، برعکس زمین مسابقه، چشم به صفحات مانیتور و خروجی تایم‌لاین‌ها دوخته‌است. شاخص‌هایشان روشن است: سرعت عمل در تدوین بحران، روایت دست‌اول و مستند، «انتخاب موسیقی حماسی و کوبنده و «هنر خنثی‌سازی روایت دشمن در لحظه. 

یکی از بچه‌های گروه رسانه در حالی که دارد روی خروجی یک ریلز سرعتی آخرین ادیت‌ها را می‌زند، با لبخند و اعتمادبه‌نفس می‌گوید: امروز جنگ، اول در افکار عمومی شروع می‌شود بعد در میدان. اگر ما تصویر پیروزی و آمادگی‌مان را نسازیم، دشمن شکستِ ندیده را برایمان تیتر می‌کند! ما این‌جا یاد گرفته‌ایم فوت‌وفن جنگ شناختی چیست؛ کلیپ می‌سازیم تا دنیا بداند نسلی که پای کار این آب‌وخاک است، هم بلد است با سلاح شلیک کند و هم با یک فریم تصویر، ماشین جنگ روانی ابرقدرت‌ها را زمین‌گیر کند.

این نسل خوب فهمیده است که در دنیای امروز، «روایت درستِ میدان»، مکمل «پیروزی در میدان» است؛ کلیپ‌هایی که هر فریم آن به مخاطب می‌فهماند: این بچه‌ها نه‌تنها در زمین فیزیکی، بلکه در کارزار فضای مجازی و رسانه‌ای هم بلدند چطور ابتکار عمل را در دست بگیرند و برنده بازی باشند.

 راستی «میدان یار» کجای کار ایستاده است؟

میدان یار صرفاً یک اردوی تفریحی یا مسابقه ورزشی نیست؛ تعریف دقیق این نام یعنی: پای کار بودن در روزهای سخت.
میدان یار پاسخی است به این پرسش که اگر روزی آسمان و زمین ناآرام شد، تکیه‌گاه این مرزوبوم کیست؟ این‌جا تمرین خودباوری است؛ مجالی برای یادگیری تاکتیک‌هایی که از کتاب‌ها بیرون آمده و در عضلات و ذهن جوانان نهادینه می‌شود. پیام روشن است: ما آموزش می‌بینیم تا اگر سایه تهدیدی نزدیک شد، دشمن بداند پشت سر هر خاکریز و در هر کوچه و برزن، صفی از شیردلان آماده ایستاده است.

در میان هیاهو، نوجوانی که پیشانی‌بندش از عرق خیس شده، پس از عبور از موانع تعادلی با صلابت در چشمانم نگاه می‌کند و با لبخندی از سر غرور می‌گوید: اگر دشمن جرات دارد پا روی این خاک بگذارد، زمینی بیاید تا ببیند با چه کسانی طرف است! ما را از بمب و موشک نترسانند؛ سرنوشت نبرد را انسان‌های باایمانِ روی زمین تعیین می‌کنند.

اطمینانی که از عمق جان می‌جوشد

این حجم از اعتمادبه‌نفس و اطمینان از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ در میان صحبت‌های نوجوانان و جوانان حاضر، اگرچه لحن‌ها و کلمات متفاوت است، اما روحِ پاسخ‌ها یکی است: «ما حرف برای گفتن داریم.»

یکی از ریشه‌های عمیق این روحیه، تبدیل «انفعال» به «کنشگری و مهارت» است. جوانی که تا دیروز تنها مصرف‌کننده اخبار بحران بود، امروز با بازوبست سلاح آشناست، جهت‌یابی در شب را می‌داند، پانسمان بحران را بلد است و طعم کار تیمی زیر بار خستگی را چشیده است و بلد کار رسانه‌ای و جنگ شناختی است این توانستن، غرور ملی و مذهبی آن‌ها را صیقل داده است.
حرف پایانی میدان‌یاری‌ها برای کسانی است که خیال‌های باطل در سر می‌پرورانند؛ پاسخ قاطع و کوتاه است: بی‌خود ما را نترسانید؛ این میدان نشان داد در روز واقعه، بد گیر می‌افتید!

و رقابت تمام می‌شود، اما پژواک همان شعار اول همچنان در میدان بیعت اردبیل مقابل مصلی و در محل تجمعات شبانه طنین‌انداز است: «الله‌اکبر، خامنه‌ای رهبر»؛ طنینی که نشان می‌دهد خط آماده‌باش جوانان این آب‌وخاک، هرگز خاموش نخواهد شد.

انتهای خبر/ خ