شهروند خبرنگار



تازه‌های سایت




آمارگیر

کد مطلب: 27057
تاریخ انتشار: د, 1395/12/09 - 22:35
این روزها در بسیاری از شهرها و حتی روستاهای کشور, صندوق های پس انداز راه اندازی شده است صندوق هایی که موسسان آن از اهالی محل انتخاب می شوند و با دولت هم هیچ ارتباط مالی ندارند.

به گزارش سیفار، این روزها در بسیاری از شهرها و حتی روستاهای کشور، صندوق‌های پس‌انداز راه‌اندازی شده است؛ صندوق‌هایی که موسسان آن از اهالی محل انتخاب می شوند و با دولت هم هیچ ارتباط مالی ندارند.

 

علاوه بر محلات، در اداره ها و سازمان های مختلف هم کارکنان زیادی پیدا می شوند که با همکاری یکدیگر مبلغی را روی هم می گذارند و معمولا با سیستم قرعه کشی، مبلغ جمع آوری شده را هر ماه یا هر هفته در اختیار یکی از اعضای صندوق می گذارند.

 

البته گاهی این صندوق های محلی بدون سیستم قرعه کشی، مبلغ جمع آوری شده را هر ماه در اختیار فردی قرار می دهند که در آن ماه بیش از سایر اعضای صندوق مشکل مالی دارد و در واقع، برنده آن ماه به صورت توافقی بین اعضا انتخاب می شود.

 

اما وجه غالب در بیشتر صندوق های محلی به این شکل است که برنده با سیستم قرعه کشی انتخاب می شود.

 

فردی که موسس صندوق است نیز معمولا پس انداز اعضای صندوق را به امانت می گیرد و قرعه کشی با نظارت او انجام می شود؛ به همین علت نیز بیشتر اوقات، این موسس صندوق است که بدون قرعه کشی، اولین برنده صندوق به حساب می آید و پس انداز اعضا در اولین دوره به او تعلق می گیرد.

 

آبرو، ضامن اعضای صندوق

در شرایطی که بانک های مختلف برای ارائه وام های ضروری به ضامن های معتبر نیاز دارند و بابت پرداخت وام بانکی، از مشتری هم سود بانکی دریافت می کنند، اما صندوق های محلی به چنین روند اداری وابسته نیستند و همین موضوع باعث گسترش روز افزون این صندوق ها در گوشه و کنار ایران شده است.

ضامن افراد در صندوق های محلی، اعتبار اجتماعی آنها نزد موسس صندوق و سایر اعضاست و همین موضوع باعث می شود بازپرداخت وام های قرض الحسنه از این صندوق ها به طور مستقیم با اعتبار و آبروی افراد گره بخورد.

 

فقط بحث پول نیست

یکی از اعضای یک صندوق محلی در شهرستان گرمی درباره انگیزه اش از عضویت در این صندوق می گوید: ما با عضویت در این صندوق ها با همدیگر صمیمی می شویم و فضای صمیمانه تری در محله ایجاد می شود. البته درست است که همه ما به این پس انداز نیاز داریم، ولی این صندوق ها علاوه بر پس انداز مالی، یک پاتوق دوستانه هم برای ما به حساب می آید.

وی تاکید می کند: کسی که در این صندوق ها عضو می شود، ضرر نمی کند؛ نهایتش این است که به عنوان آخرین برنده، همه پولی را که داده، یکجا به او برمی گردانند.

وی با بیان این که امکان تقلب در این صندوق های محلی خیلی کم است، ادامه می دهد: چون ما همه همدیگر را می شناسیم و قرعه کشی نیز در حضور همه اعضای صندوق انجام می شود، به همین دلیل به همدیگر اعتماد داریم و هیچ وقت پیش نمی آید کسی بخواهد سر همسایه اش کلاه بگذارد.

وی افزود: بارها امتحان کرده ام که بتوانم به تنهایی پس انداز کنم، اما احتمالا خیلی ها نیز مثل من، در میانه راه کم آورده اند. حتی بانک هم نمی تواند خیلی اوقات منبع خوبی برای پس انداز باشد، زیرا انسان وسوسه می شود حسابش را خالی کند، اما در صندوق های محلی چون پای اعتبار و آبروی افراد در میان است، کمتر کسی است که وسط راه بگوید پولم را می خواهم.

 

صندوق های هزینه​تراش عامل توسعه نیست

فرض کنید ۳۰ خانم خانه دار در یک محله، صندوق پس انداز راه اندازی کرده باشند و هرکدام ماهانه ۱۰۰ هزار تومان در این صندوق محلی واریز کنند. در این صورت باید انتظار داشت ماهانه مبلغ ۳ میلیون تومان به صورت قرعه کشی در اختیار یک خانم خانه دار قرار بگیرد. حال اگر همین سه میلیون تومان صرف خرید یک کالا برای منزل شود، آیا می توانیم بگوییم این صندوق به اقتصاد آن محله کمک کرده است؟

ما دو روش برای مصرف پس انداز داریم. معمولا یا پس انداز را هزینه می کنند یا این پس انداز، سرمایه گذاری می شود. حال اگر صندوق های محلی به مصرف گرایی بیشتر در بین خانواده ها منجرشود، قطعا تورم زاست، اما اگر این صندوق ها به رونق سرمایه گذاری کمک کند، این صندوق ها این پتانسیل و توانایی را دارد که در اقتصاد کشور، تاثیر مثبتی به جای بگذارد.

 

نیاز به گسترش فرهنگ سرمایه گذاری در جامعه

یکی از عمده دلایلی که افراد به این صندوق های محلی جذب می شوند، پس انداز اجباری است که باید هر ماه به مسئول صندوق بپردازند.

البته شاید گفته شود افراد خودشان بدون عضویت در هیچ صندوق محلی می توانند هر ماه مبلغی از درآمد خانواده را پس انداز کنند، اما به دلیل اختیاری بودن پس انداز و وسوسه مصرف بیشتر، افراد با عضویت در صندوق های محلی به پس انداز اجباری سوق داده می شوند.

خانم رشیدی، مدرس دانشگاه بر این باور است که باید فرهنگ تبدیل پس انداز به سرمایه در جامعه نهادینه شود، زیرا در غیر این صورت، این صندوق های محلی به افزایش مصرف گرایی منجر می شود.

وی خاطر نشان می کند: فرهنگ رایج در این صندوق ها به گونه ای است که افراد پیشاپیش قرض می کنند تا بیشتر مصرف کنند. این پس اندازها معمولا صرف هزینه های خانواده و حتی گاهی صرف لوکس گرایی می شود؛ در حالی که نیاز است فرهنگ پس انداز به گونه ای برای مردم جا بیفتد که پس انداز را یک سرمایه بدانند و در بلندمدت نیز موجب افزایش نقدینگی و افزایش تورم نشود.

جدای از تمام نقاط مثبت و منفی صندوق های محلی، نکته حائز اهمیتی که نباید فراموش کرد این است که مردم در سراسر کشور در یک حرکت خودجوش به تاسیس صندوق هایی برای پس انداز اقدام کرده اند و حال که گام اول برداشته شده است، راه برای برداشتن گام های بعدی هموارتر خواهد بود.

یعنی وقتی مردم در یک حرکت غیرسازماندهی شده از سوی دولت، خودخواسته به تاسیس صندوق های پس انداز روی آورده اند، حال دیگر این وظیفه رسانه ها و نهادهای فرهنگساز است که مردم را به حرکت در مسیری تشویق کنند که با این پس اندازها، فعالیتی تولیدی راه اندازی و به رشد تولید ملی کمک کنند.

حتی این فعالیت تولیدی می تواند یک شغل خانگی با حداقل سرمایه گذاری باشد، اما امر مهم این است که پس انداز کردن برای مصرف بیشتر نباید دلیلی برای تاسیس یک صندوق پس انداز باشد و باید با فرهنگسازی تلاش کرد خروجی صندوق های پس انداز، دردی از مشکل اقتصادی شهروند، خانواده و جامعه دوا کند.

خانم رشیدی مدرس دانشگاه و كارشناس امور اجتماعى فرماندارى

انتهاي پيام/

 

ارسال نظر


نظرات اخیر