شهروند خبرنگار



تازه‌های سایت




آمارگیر

کد مطلب: 22432
تاریخ انتشار: چ, 1394/06/04 - 09:06
سوم شهریور، سالروز اشغال ایران توسط متفقین و رشادت‌ها و دلاوری‌های سرباز شهید حسین علی صدآفرین (سرباز وطن)
ژنرال روسها وقتی شجاعت یک سرباز وطن پرست را مشاهده می کند به افرادش دستور می دهد زنده او را دستگیر کنند.

به گزارش سیفار، در سال ۱۲۷۵ خورشیدی کودکی از مادر زاده شد. پدر نام او را حسین علی گذاشت. محل تولد این شهید وطن دقیقاً مشخص نیست. روایت های مختلفی در خصوص اردبیلی یا میانه ای و یا حتی زنجانی بودن این شخصیت بزرگ نقل می کنند اما مهم این است که او از خاک آذرباییجان ایران است.حسینعلی از همان ابتدای جوانی، قدی کشیده و هیکلی چهارشانه داشت.چشمانی زاغی و موهایش پر پشت بود. سیبل کلفتی داشت و آن را تا انتهای بناگوش کشیده بود. صفتی لوطی گرانه و مرامی علی وار داشت. روحیه ی حماسی و سلحشوری اش باعث شده بود که در اسب سواری و تیراندازی نمونه باشد.حسین علی از جوانی آرزو داشت برای خاک مادریش جان را فدا کند برای همین به پیشنهاد افسران عالی رتبه ی آن زمان در حالی که سی و هشت سال سن داشت در سال ۱۳۰۳ خورشیدی درست یک سال قبل از تاج گذاری رضا شاه به نیت خدمت به وطن به استخدام قشون قاجار درآمد.بعد از تاج گذاری رضا شاه وارد ژاندارم و معاون پاسگاه مرزی کلوز(پاسگاه صدآفرین فعلی) شهرستان نمین شد. حسین علی با دختری سیده از اهل زنجان ازدواج می کند و از او صاحب دو پسر می گردد. آنها در روستای خواجه بلاغ نمین در منزل شخصی فردی به نام سرهاد یوسفی سکونت می کنند. اخلاق پسندیده و شجاعت بی نظیر این مرد بزرگ باعث شده بود اهالی روستای خواجه بلاغ و روستاهای مجاور او را بسیار عزیز می داشتند.حسین علی با پدر مرحومم عبدالعلی فرضی زاده که مغازه آرایشگری داشت دوست بود و هر از چندگاهی به مغازه ما می آمد. آن زمان هفت ساله بودم با پسران حسین علی دوست شده بودم. او هیچ وقت بین من و پسرانش تفاوتی قائل نمی شد.هر وقت چیزی برای پسرانش می خرید برای من هم می خرید و هر وقت مرا در بین فرزندانش تنها می دید روی دستانش به هوا بلند می کرد. فرمانده پاسگاه مرزی کلوز فردی نالایق و ترسو بود که همیشه به خاطر حسادت به شجاعت حسینعلی با او درگیر بود. این امر باعث شده بود حسین علی بارها به فکر انتقال بیفتد اما به خاطر مردم و اهالی شریف آن دیار و مهم تر از اینها برای حفظ و پاسداری مرز خاکش مجبور بود بسوزد و بسازد.

مردم شریف شهرستان نمین می گویند: حسین علی اسب سفید رنگ و تیزروی داشت.هر وقت با تفنگ بر روی اسب می نشست و در کوه ها جولان می داد به نظر می رسید لشکری عظیم از مرز کل آذربایجان محافظت می کند. در سوم شهریور 1320 خورشیدی ارتش روس از جمله قفقاز وارد خاک آذرباییجان می شود وقتی این خبر به رئیس پاسگاه کلوز می رسد. از ترس جان به تمام نیروهایش دستور می دهد سلاح ها را برداشته و پادگان را ترک کنند. حسین علی هر چه تلاش می کند تا آنها را برای دفاع از وطن راضی کند اما نمی تواند ناچار از رئیس پاسگاه خواهش می کند: از افرادش بخواهد حداقل، فشنگ سلاح هایشان را به او بدهند و خودشان پاسگاه را ترک کنند. متأسفانه آن بی وجدان وطن فروش این خواسته ی جوانمرد را نیز رد می کند.حسین علی ناچار تنهای تنها فقط با یک تفنگ و مقداری فشنگ می ماند. وقتی روس ها به پایین پادگان کلوز که در ارتفاع قرار دارد می رسند با مقاومت سر سختانه حسین علی رو به رو می شوند. روس ها یکی را مأمور می کنند تا با صدای بلند پادگان را به تسلیم شدن بخواند. حسین علی اول از همه او را هدف قرار می دهد و به درک واصل می کند.روس ها وقتی مقاومت را می بیند شروع به زدن توپ و تفنگ به پادگان می کنند. حسینعلی با شجاعت تمام تا آخرین فشنگ با روس ها می جنگد.ژنرال روسها وقتی شجاعت یک سرباز وطن پرست را مشاهده می کند به افرادش دستور می دهد زنده او را دستگیر کنند.  رئیس پاسگاه نامرد در حالی که اسب سفید حسینعلی را هم برداشته بود تا او نتواند از مهلکه جان سالم به در برد، غافل از اینکه حسین علی خیال فرار نداشت که به فکر اسبش بیفتد.فرمانده پاسگاه به همراه دیگر درجه داران وارد روستا شده و با برخی از اهالی روستا آن جا را ترک می کنند.خانواده ی حسین علی با دیدن اسب او جویای حال حسین علی می شوند.

رئیس پاسگاه برای این که آنها را از حسین علی جدا سازد به دروغ خبر شهید شدن حسینعلی را می گوید. او برای این که خود را فردی شجاع و دلیر معرفی کند تفنگش را از کمر باز کرده و می خواهد به سوی هواپیمای روس ها شلیک کند.در این لحظه تعدادی از زنان روستا همراه زن حسین علی به سر رئیس پاسگاه ریخته و تفنگش را می گیرند و به او می گویند: اگر غیرت و شرافت داشتی در کنار حسین علی مردانه با دشمن می جنگیدی و شهید می شدی.حال که شجاعت جنگیدن در برابر دشمن بیگانه را نداشتی!؟ با این کار احمقانه می خواهی ما را هم به کشتن بدهی.

سربازان روسی پادگان کلوز را به محاصره در می آورند تا حسین علی را زنده دستگیر بکنند اما حسین علی مردی نبود که به این آسانی دست در بند بیگانگان گذارد.سربازان روسی وقتی مطمئن می شوند فشنگی برای حسینعلی باقی نمانده است به داخل پادگان یورش می برند تا او را دستگیر کنند. حسین علی با دست خالی با آنها مبارزه می کند.در این مبارزه نابرابر هر لحظه که می گذشت بر تعداد نفرات روس ها افزوده می شد تا این که حسین علی از نفس می افتد . ژنرال روسی با دیدن شجاعت بی بدیل او به سربازانش دستور می دهد: او را رها کنند.حسین علی به محض رها شدن تفنگش را برداشته و محکم به دیوار می کوبد و تفنگ را دو شقه می کند.سربازان فوری او را گرفته و دربند می کشند.

ژنرال روسی به حسین علی می گوید: تو با شجاعت برای آزادی میهن خود جنگیدی و چندین افسر مرا هم کشتی حال بگو ببینم چرا تفنگ خالیت را شکستی؟ حسین علی با قاطعیت تمام جواب می دهد: نمی خواستم حتی تفنگ خالیم به دست بیگانگان بیفتد.چون برای یک مرد آذربایجانی ننگ است که نتواند از سلاحش پاسداری کند.ژنرال با شنیدن این سخن خشکش می زند و بعد از مدتی می گوید: صدآفرین بر تو ای سرباز وطن. و بعد می گوید: اگر افسر ارتش روس شوی چندین برابر حقوق ماهیانه ات را به تو می دهم.

حسین علی در جواب می گوید: ژنرال، حسین علی تنها برای کشورش جنگید تا آیندگان بدانند آذربایجان جان برکفانی چون حسین علی در آستین دارد و خواهد داشت. ژنرال جواب دندان شکن را می شنود و علی رغم میل باطنیش دستور می دهد تا سر از بدن حسین علی جدا کنند.بعد از جدا کردن سر حسین علی، ژنرال دستور می دهد به خاطر شجاعت دشمنش پیکر بی جان او را در همان پادگان دفن کنند و سرش را هم به عنوان هدیه به اردوگاه بفرستد.

روایت دیگری در خصوص شهادت حسین علی و نحوه ی شهادتش مشهور است که نقل می کنند: حسین علی بعد از مشاجره ی سخت با رئیس پاسگاه کلوز در خصوص دفاع از کیان و مرز آذربایجان تفنگش را برداشته و می گوید: اگر شما می خواهید بروید حرفی ندارم، اما خواهش می کنم حداقل فشنگ های سلاح تان را به من بدهید تا جای که می توانم از مرز این سرزمین دفاع کنم.رئیس پاسگاه قبول نمی کند و به افرادش دستور می دهد فوراً پاسگاه را ترک کنند.یکی از سربازان که علاقه ی زیادی به حسین علی داشت همراه حسین علی می ماند وقتی بین ارتش روس و آنها درگیری شروع می شود سرباز از ترس رنگش زرد می گردد.حسین علی وقتی ترس سرباز را می بیند به او می گوید: فشنگ های اسلحه ات را پیش من بگذار و خودت از اینجا برو.حسین علی برای این که سرباز زودتر راضی بشود که آنجا را ترک کند به او می گوید: اگر سرباز وظیفه شناسی هستی این یک دستور است و تو باید آن را اجرا کنی. بعد از رفتن سرباز،  حسین علی به تنهایی تا زمانی که فشنگ هایش تمام نشده بود با سربازان روسی نبرد می کند و چندیدن تن از آنها را می کشد.وقتی فشنگهایش تمام می شود اسلحه اش را می شکند تا به دست بیگانگان نیفتد.سربازان روسی وقتی می فهمند دیگر فشنگی برای حسین علی باقی نمانده است به طرف پادگان یورش می برند حسین علی با دست خالی دو سه نفر از آنها را نقش زمین می کند.

وقتی سربازان می بینند حریف این جوانمرد نمی شوند او را با تیر هدف قرار داده و شهیدش می کنند و سرش را از بدنش جدا می کنند.یکی از افسران به خیال گرفتن انعام از ناسارنیش(در زبان محلی به ژنرال های روسی می گفتند)سر حسین علی را پیشکش می کند.ژنرال با دیدن سر حسین علی بسیار عصبانی شده و دستور می دهد او را بازداشت کنند. افسر وقتی علت عصبانیت را می پرسد: ژنرال جواب می دهد: احمق، جوانی چون حسین علی که به تنهایی چندین ساعت در مقابل ارتش بزرگ روس مقاومت کرد را با ناجوانمردی کشتی!؟

در خصوص عشق حسین علی صدآفرین نسبت به خانواده اش داستانهای شیرینی در ذهن ها باقی مانده است از جمله نقل می کنند: بعد از شهادت حسین علی چند سالی کسی خبری از همسر و دو فرزند حسین علی نداشت تا این که بعد از گذشت چندین سال کسانی بارها دیده بودند که همسر حسین علی از دور با پای پیاده به زیارت قبر و با حالت بسیار محزون و غم زده نزدیک مزار حسین علی می شود.این صحنه بارها دیده شده بود اما هیچ کسی بعد از زیارت قبر حسین علی او را ندیده بود تا خبری از فرزندانش بپرسد.برای همین هنوز هم که هنوز است هیچ کسی خبری از سرنوشت فرزندان حسین علی ندارد.

روایت دیگر از حسین علی صد آفرین ( سرباز وطن ) : این مرد به تنهایی 4 ساعت جلوی لشگر روس را می گیرد . دشمن پاسگاه را به توپ می بندد و هواپیماها  بمباران می کنند . اما حسین علی جلوتر از پاسگاه ، تنها با یک جعبه و سه قطار فشنگ پشت تخته سنگها مردانه ایستاده است . می جنگد تا آخرین تیر . تا آخرین فشنگ . و همه اهالی روستا اذعان دارند. در آخرین لحظه تفنگش را به سنگ زده و شکسته است . تقنگ ناموس سرباز است . نباید دست دشمن بیافتد.جنگ تن به تن و در نهایت سربازان روس با خشم تمام از مقاومت "تنها مرد" ، سر از تنش جدا می کنند.در 35 کیلومتری شمال غرب شهرستان نمین یکی از شهرستانهای استان اردبیل پاسگاه صدآفرین قرار دارد .نام این پاسگاه سابقا (کلوز) بود. پاسگاه صدآفرین آخرین نقطه مرزی فی مابین روستای خواجه بلاغی و خوش آباد پیله رود قرار دارد . بعد از شهریور 1320 که متفقین به ایران حمله کردند و شهید صدآفرین دلاوری های که از خود نشان داد نام این پاسگاه صدآفرین نام گذاری شد.در شبانگاه دوم شهریور 1320 در جریان جنگ جهانی دوم نمایندگان قوای روس پس از تسلیم دولت ایران ورود خود را به مرزهای ایران در منطقه نمین به پاسگاه کلوز اطلاع می دهند حسین علی صدآفرین بعنوان معاون پاسگاه انجام وظیفه می کرد او در آن زمان 17 سال سابقه خدمت داشت و از اهالی زنجان بود و 2 پسر متولد 1309و1310 داشت و همسر وی نیز مربی قرآن بود.در روستای خواجه بلاغی زندگی می کردند.حسین علی پس از شنیدن این خبر بلافاصله پیش فرمانده پاسگاه رفته و او را در جریان قرار می دهد. ایشان تمایلی برای درگیری از خود نشان نمی دهد و هیچ کس خود را برای مبارزه آماده نمی کند خانه خود می رود و با خانواده وداع می کند.حسین علی به پاسگاه بر میگردد و میخواهد از اسلحه خانه تفنگ بردارد هیچ یک از همکارانش از ترس مؤاخذه با مافوق در اسلحه خانه را باز نمی کنند مجبور می شود با شلیک گلوله در اسلحه خانه را باز کند. تعدادی تفنگ برنو بردارد کمی دورتر از پاسگاه تفنگ ها را در فاصله های مختلفی قرار می دهد ساعت4  صبح حمله شروع می شود حسین علی شروع به تیراندازی می کند قوای روس انتظار حمله نداشت و فکر می کرد با عده ی زیادی طرف است هر چه می توانند پاسگاه کلوز را گلوله باران می کنند .او تا ساعت 8 صبح در برابر قوای روس شجاعانه می جنگد که شخصی از این روستا پایان جنگ را ساعت 10 می داند حوالی ساعات 6 صبح در حالیکه میمنه و میسره لشکر روس از سمت نمین و ارشق با عبور از دهات و قبضه ها وارد اردبیل شده بودند ستون اصلی لشکر روس با مقاومت یکه تازی جانانه حسین صدآفرین در حوالی پاسگاه کلوز زمین گیر شده بود .توپ خانه دشمن پاسگاه ویران کرده بود مهمات حسین علی تمام شده بود و برای این که اسلحه های دست دشمن نیفتد اسلحه ها می شکند(جویا می شوند که چرا اسلحه ها را شکسته می گوید برای یک سرباز ایرانی ننگ است که اسلحه اش دست دشمن بیافتد ) و به جنگ تن به تن روی می آورد تا با چنگ و دندان با دشمن مقابله کند .در این درگیری تن به تن به شهادت می رسد سربازان روس وقتی متوجه می شوند فقط یک نفر با آنان می جنگیده است با قساوت هر چه تمام تر سراز تن صدآفرین  جدا می کنند فرمانده روس بعد از لحظاتی که وارد پاسگاه می شود وقتی اسم شهید را می پرسد او راحسین علی معرفی می کنند وی از اینکه صدآفرین کشته اند نیرو های خود را مؤاخده می کند و با تحسین شجاعت این سرباز ایرانی به زبان روسی با لقب 1000 آفرین خطاب می کند.

اهالی روستا در حین جنگ روستا را خالی می کنند در حالی که فقط چراغ یک خانه دیده می شوده آن هم  خانه صدآفرین بوده که زنان روستا نتوانسته بودند ایشان را با خود ببرند .بعد ازبرگشت اهالی روستا سراغ  پاسگاه می روند . توسط مولا مرتضی سید حسینی پیله رود بر پیکر مطهرش نماز میت خواننده می شود ودر همان پاسگاه به خاک می سپارند. سال 1374 ، همسر این شهید بر سر مزار صدآفرین می آید و20 متری مانده به طور سینه خیز بر سر قبر ایشان میرود ظاهرا واع آخرش بوده .چند سال پیش شخصی غیوری از روستای خواجه بلاغی به نام طومار جعفری آرامگاه او را در این پاسگاه بازسازی می کند.

 

 بشوی آوراق اگر همدرس مایی          که علم عشق در دفتر نباشد

محمد اصغری کلاسر – پژوهشگر تاریخ معاصر اردبیل

انتهاي پيام/

شهید حسین علی صدآفرین (سرباز وطن)
دیدگاه‌ها

ای کاش نام دیگر وطن دوستان خطه آذربایجان هم برده شود نام بزرگانی مانند حسین خان آرراللو که تنها و تنها با قشون روس جنگید تا الان بتوانین نام آذربایجان را جزوی از خاک ایران بدانیم. افسوس و صد افسوس که تاریخ هیچوقت درست بیان نمی شود.............. ramin-vatandoust.blogfa.com

جوانان امروز بخوانند شرح این وطن دوستی ها را که جز روغن مالی موها و اباد کردن قلیان خانه ها هنر دیگری ندارند. خدایش بیامرزد

ای کاش همه جوانان کشور همه وهمه راه این شهید را ادامه بدهند خدا رحمتش کنه ورحش را شاد کنه واز شما دوستان ومحمد اصغری کلاسر – پژوهشگر تاریخ معاصر اردبیل بی نهایت تقدیر وتشکر رادارم

به اطلاع هم استانیهای عزیز میرسانم که این سرباز شجاع اسلام وایران از اهالی شهرستان نیر میباشد وهم اکنون فرزندان پسر دایی ایشان با فامیل اخروی در شهرستان نیر ساکن میباشند وخواهر ایشان هم که چندی پیش به رحمت خدا رفت ساکن روستای جوراب از توابع نیر میباشد .

سلام بر ایرانیان دوستان در همین شهرستان نمین شهیدی دیگری هست بنام سبزواری که در همون دوران لشگر کشی روس و تقریبا لا همین داستان شجاعت در مقابل انها ایستادگی میکند. بد نیست در مورد اون بزرگوار هم تحقیق بکنید. درود بر تمامی دلیر مردان ایرانی

این شهید بزرگوار از روستای ما یعنی خواجه بلاغ است لطفا به اسم خودتون در نیارید...

اقا چه فرقی داره مال روستای شما باشه یا جای دیگه برو تو بطن کار

چه فایده که هیچکس به یاد انها نیست.اکثر خانواده ما نظامی هستند حتی پسر خودم.خودم هم جزع ایثارگران
ارسال نظر


نظرات اخیر